Gegroet vanuit de luwe zone

Potverdikkeme, dat is lang geleden he? Jahaaaa.

Inderdaad, het is veel te lang stil geweest op deze stortemmerpagina. Mijn kindje waar ik bloed, zweet en frustraties in heb gestopt. Want, zoals de meesten van jullie wel weten is het “echte werk” begonnen voor mij: ik ben van schrijven mijn werk aan het maken. Een poosje geleden realiseerde ik mij dat hoe leuk ik het ook vind om columns te schrijven, het is niet representatief voor wat ik nog meer kan. En nu het balletje van schrijfwerkzaamheden dan echt is gaan rollen, heb ik weer te maken met beginnersfoutjes, moet ik veel bijleren en ligt de lat hoger dan voorheen. En dat is (zonder enig sarcasme) écht genieten, en tijdrovend. 

Hoe dan ook is deze pagina één van redenen waarom deze digibeet pur sang de wereld van het wijde web is gaan betreden. Want persoonlijk kan ik altijd ongegeneerd genieten wanneer iemand met zijn tekst mij weet te raken, te boeien of te inspireren, met name wanneer iemand mijn gedachten weet te verwoorden op het moment dat ik er zelf geen juiste bewoording voor kan vinden. En dat wilde ik zelf ook graag doen voor anderen, los van de vanzelfsprekendheid dat ik mijzelf de gelegenheid wilde bieden om te kunnen gniffelen om mijn eigen teksten. 

Maar goed, wanneer ik dan word getroffen door drukte en voorspoed, waardoor ditNOUweer maandenlang in een luwe zone heeft moeten vertoeven, kan ik mijzelf natuurlijk achteraf afvragen of ik echt niets had kunnen doen om mijn trouwe lezers tegemoet te komen. Moderne communicatiemethoden anno nu bieden immers genoeg kansen om “volgers” af en toe een bot toe te werpen, toch? Ik had wat maatschappijkritische discussies op gang kunnen brengen met sappige nieuwsitems van De Telegraaf en dat soort ongein, maar wie mij een beetje kent, of tussen de regeltjes van mijn columns door kan lezen, weet dat ik zo niet in elkaar zit. Want kortstondige en nietszeggende informatiestroom waar geen betrouwbaarheid, authenticiteit of diepgang achter zit, is juist één van de redenen waarom ik deze pagina uit de grond heb gestampt. Sterker nog, precies daar schrijf ik over, en ik pass ervoor om de lat lager te leggen wanneer het op tafel gooien van een column simpelweg even niet lukt. Kwaliteit versus kwantiteit, werkpaarden versus show pony’s (s.v.p. doorhalen wat niet van toepassing is).

Voor mij betekent het keukentafelcolumnist-zijn fundamenteel niets meer dan het nadenken over columns, het schrijven van columns en het posten van columns. Dit doe ik voor de lezers die zichzelf erin herkennen, een topic erover willen beginnen of er gewoon smakelijk om kunnen lachen. Maar dat kan, en wil ik echt alleen maar voor elkaar krijgen met mijn columns. Ik ga dus verder ook geen blik populariteit opentrekken door memes of quotes in te zetten, alleen maar om het gemiddelde tegemoet te komen of om meer “gemogen” te worden. Nee, georganiseerde bommetjes van stompzinnigheid droppen op het web in een poging jezelf naar voren te schuiven is niets meer dan smaakloze aandachtstrekkerij, en daar is het mij niet om te doen. Mijn werk is mijn tekst, de inhoud spreekt voor zich en ik schrijf het voor de lezers die er net zo over denken, of ze mijn schrijfsels nou actief volgen of niet. Voor jullie allemaal geldt, mijn dank is groot!

Voor vandaag houd ik hem kort lieve mensen, ook dat moet een keer kunnen. Maar onthoud: ik ben jullie absoluut niet vergeten, inspiratie is er nog altijd en nieuwe, wel boeiende teksten komen er spoedig aan! 

(Insert gevleugelde afsluiter hier)

Demelza

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *