Mijn vreselijk slechte nieuwjaarspleidooi

Twee-duizend-en-achttien, hij is er! Ik hoop dat voor iedereen de jaarwisseling een geslaagde avond was, met alle cliché’s en onregelmatigheden van dien. Voor mij was het een rustig uiteinde, waarschijnlijk de meest rustige tot nu toe. Anarchistisch als ik ben, heb ik oliebollen zónder krenten en thee met honing genuttigd in plaats van champagne, heb ik sterretjes afgestoken met een geluidswerende koptelefoon op mijn pan en ging ik het jaar feestelijk uit met Gerard Joling op RTL 4 (dat laatste is een gok, eigenlijk lag ik te slapen). Nee, dit jaar heb ik geen ongegeneerd openbaar dronkenschap vertoond, de auto van de buren in de hens gezet of mijn houten Ikea-eethoek aan gort geslagen na een enerverend potje mens-erger-je-niet. 

Doorgaans ben ik nooit sentimenteel wat betreft het inleiden en afsluiten van een jaar, maar toch kan ik met oprechtheid zeggen dat 2017 voor mij een jaar van veel ontwikkelingen is geweest. In een jaar tijd ben ik gegaan van twijfelachtige sociaal werker c.q. Jan-lul-de-begeleider, naar soort-van schrijver in de dop en hopeloos maatschappelijk-georiënteerd ongeleid projectiel. Dit was, en is nog altijd een beetje wennen. Het creatieve proces is iets dat je niet kan afdwingen, maar goed, uiteindelijk is sociale flexibiliteit dan evenmin. Het lanceren van dit blog was zeker één van de hoogtepunten van het afgelopen jaar, en het komende jaar trek ik gewoon nog een heleboel meer projecten van de grond. Dat kost me natuurlijk geen enkele moeite, want zo goed ben ik gewoon. 

Maar goed, het schrijven is niet de enige ontwikkeling die ik het afgelopen jaar heb doorgemaakt. Ik heb namelijk ook nog een “normale” passie, namelijk Ving Tsun Kung Fu. Mijn oude trouwe vechtsportfamilie, waar ik alweer bijna tien jaar af en aan over de vloer kom. Een paar jaar geleden ben ik weer helemaal teruggekeerd na een veel te lang te zijn weggeweest, en ben ik de training en ontwikkeling die ik daar doormaak steeds meer gaan omarmen. Ook al valt het niet mee om de confrontatie met geweld steeds op te zoeken, geniet ik er iedere training steeds meer van. Het was het afgelopen jaar dan ook een geweldige ervaring om na al het keiharde trainen (g*dverdomme eindelijk) het Senior Student certificaat in de wacht te slepen: een hele prestatie als vrouw met een rugzak zo dik als de uitkering van een inmiddels werkloze Barbie. Immens groot was dan ook het contrast met deze succeservaring toen ik in diezelfde maand, na een paar maanden met veel pijn te hebben rondgelopen, werd gediagnosticeerd met fibromyalgie. Het is dus nog maar de vraag of ik ooit nog op hetzelfde niveau zal kunnen trainen als voorheen. Dit is een bittere pil, maar ik realiseer me nog altijd dat er ergere dingen zijn in het leven. Zoals bijvoorbeeld het moment waarop Gordon besloot om toch maar niet te trouwen. 

En voor nu, wens ik iedereen een prima jaar toe. Ik hoop dat al je wensen mogen uitkomen, dat je in goede gezondheid mag leven en de juiste mensen leert kennen. Dat al je grappen in de smaak mogen vallen, dat je tonnen met geld verdient, Robert ten Brink op een dag spontaan bij je langskomt! Duizend-en-een nachten, honderden matches op Tinder, een roemloos WK Voetbal zonder Nederland! Iedere dag is er één met nieuwe kansen en nieuwe hobbels in de weg. Maak er wat van, en blijf dicht bij jezelf. 

Maar bovenal, namens mij persoonlijk: heel veel dank voor alle steun, en het waarderen van mijn vreselijk slechte humor. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *