Mijn woensdag gehaktdag

Beste arbeidsproductieve bakfietsmoeder van ergens-in-de-dertig,

Tijdens dit soort dagen dringt het tot je door je geen achttien meer bent. Vandaag stond helemaal in het teken van roze My Little Pony’s, geruzie om wie-wie mocht zijn, een hoop aanwas en nog meer pannenkoeken. Het is is maar goed dat het moederschap wordt aangeleverd met een automatische piloot, anders had je het vandaag moeten afleggen tegen je gebrekkige flexibiliteit. Het lijkt nog maar pas geleden dat weekenden doorhalen te midden van een hoop middelen, mensen en nog meer decibel, de basis vormde. In jouw tijd betekende dat hangen op straat, het voeren van laagdrempelige filosofische discussies en goede ondergrondse nederhop. Alles draaide om het omhoog houden van die middelvinger richting de maatschappij, en bovenal haar volgzame kuddevee, namelijk de mensen die “burgerlijk” zijn.

“Bur·ger·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord) eenvoudig als een burger; (ook minachtend) kleingeestig, bekrompen”, aldus de dikke van Dale.

Je weet wel, burgerlui, van die figuren die zich schijnbaar altijd doodvervelen maar ondertussen zichzelf boven anderen plaatsen om hun sobere en veilige leefstijl. Mensen die niet doen aan avondjes kroeghangen, vreetschuur-hoppen of gewoon lekker ordinair uit je plaat gaan. Het blazoen is schoon, de leefstijl passief en de mening conform de massa. Een auto en een mooie voortuin ter bevordering van het straatbeeld, twee kinderen en een golden retriever. Boodschappen bij de HEMA, clubwerk in een buurthuis en RTL Boulevard kijken. Een houding van “met die-en-die wil ik niet geassocieerd worden”. Vaste dagen voor vaste sleuractiviteiten, geen spontaniteit maar wel burgerplichten. Ja knikken tijdens oppervlakkige gesprekken, je mening voor jezelf houden! Verval in groepsdruk, Sonja Bakker, structuur en clichés, met melk meer mans!

Maar, zoals met de meeste vrijgevochten geesten droogde ook jij op met de jaren, en nog geen twee decennia later kan je jezelf tijdens een wandeling (met je hond uiteraard) achter de oren krabben om hoezeer je door de tijd bent ingehaald. De Meubelboulevard bezoeken is nog nooit in je opgekomen, maar je salontafel en het tv-meubel van een online meubelgigant matchen toch best wel leuk bij elkaar. Wanneer de kinderen uit logeren zijn bij oma en de volgende dag pas terug zullen komen, zak je na lang te twijfelen tussen wel – of niet gaan bier atten in het dorp, nog vóór middernacht als een katte krant ineen op de bank. Mèt een glas wijn in je hand, dat ging dat nog net. Concertjes bezoeken doe je nog altijd, alleen de laatste nachttrein halen is al best hoog gegrepen. En zuipen doe je op dat soort avonden nog altijd als een vis, maar helaas ben je in tegenstelling tot vroeger nu wél katergevoelig en moet je de volgende dag je man smeken of hij de kinderen uit bed wil halen. Wat jammer nou allemaal. 

En voor je het wist was daar (tromgeroffel…) 1) een bakfiets, 2) chronische vermoeidheid, 3) politieke participatie, 4) geen zin, 5) omgevingsbewustzijn, 6) structuur en regelmaat, 7) woensdag, gehaktdag.

Jep, jij bent nu “one of the guys”. Maar laten we eerlijk zijn, deze evolutie tot parttime “burgertrut” is in geen enkel opzicht onecht gebleken. Geen groepsdruk, dwang, hype noch idealisme is hieraan te pas gekomen. Niemand, ook jijzelf niet, heeft jou gedwongen tot het opleggen van structuur, het aanschaffen van een bakfiets of het thuis bankhangen terwijl je een kutfilm zit te kijken. Noem het burgerlijkheid, of noem het gewoon een normaal verloop van zaken of praktisch nut.

Hoe niet-conformistisch ben je werkelijk in je pogingen het te zijn? Jezelf en anderen overtuigen van jouw ongebonden leefwijze, is dat niet gewoon ook een manier om te getuigen van een schoon blazoen, maar dan op volgens jouw maatstaven? Of het naleven van een ongeschreven aanwezigheidsplicht, is dat niet net zo goed een gevalletje veiligheid-en-voorspelbaarheid? Die houding van “met die-en-die wil ik niet geassocieerd worden”, is dat niet wat je dacht dat die burgerlui deden, maar waar jij je uiteindelijk zelf ook schuldig aan maakte? Precies dat.  Het willen niet-zijn ten aanzien van anderen, het nastreven van een soort sociale anti-ambitie, dat levert een vorm van geknutselde overeenstemming op met heel veel mensen, namelijk een gemeenschappelijke gemotiveerde vorm van onechtheid. Lekker overeenstemmend met de rest, dat was nou net niet je bedoeling.

En buitendien, met de juiste mensen om je heen gaan alcohol en politieke participatie prima samen. Bier drinken en politieke debatten volgen is minstens zo leuk als na het eten een aflevering van Dr. Phil kijken. Op die afgetrapte UGGS kan je ook prima concerten bijwonen, om jezelf vervolgens lekker stabiel per bakfiets naar huis te vervoeren. En op de bank in slaap vallen tijdens zo’n kutfilm is gewoon allesbehalve onaangenaam na een lange dag in de speeltuin met de kinderen. Het is allemaal niet zo zwart-wit als het lijkt, soms moet je maar gewoon meegaan met hoe de dingen gaan. En hoe meer dit tot je doordringt, hoe minder je je zal gaan storen aan jezelf en anderen. Middelvinger in de lucht of kop in het zand, het is slecht een verschil in tactiek en inzicht. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *