Een ludieke kruistocht tegen de dubbele moraal

Lieve Anne Fleur,

Wat is er de afgelopen maanden een hoop kritiek over jou heen gekomen. En het leek allemaal zo veelbelovend, om als ras-idealist en vertegenwoordiger van Groen(extreem)links een ludieke kruistocht te voeren tegen de dubbele moraal, het tegengeluid te zijn vanuit de krochten van de sociale ongelijkheid. Maar dit viel achteraf vies tegen. Wat begon met wat tweets over het bekogelen van politici met stenen of een taart, is geëindigd in het moeten onderduiken om je eigen hachje te redden.

En ergens begrijp ik best hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.

Voor gemiddeld Nederland betekent politieke participatie niets meer dan het afstruinen en vervuilen van verschillende fora en nieuwspagina’s, om vervolgens door middel van veel stellig taalgebruik, hoofdletters en leestekens het ongenoegen te uiten, uiteraard alleen voor het eigen momentje van therapeutisch vermaak.
Maar voor sommige “lucky bastards”, vallen de puzzelstukjes net even iets anders op hun plaats. Zij zijn op politiek en verbaal vlak net iets begaafder, zitten net iets dichter op het vuur of zij waren net interessant genoeg voor de media om over te gaan tot publicatie. Om deze reden krijgen doorgeslagen types zoals jij, of omstreden haatvloggers, een podium in de publieke wereld.

Want ja, ook de media is niets meer dan door commercie gedreven marktsegmentatie, die gezien de maatschappelijke ontwikkelingen en moordende concurrentie steeds verder hun boekje te buiten moeten gaan om hun consumenten, c.q. lezers, nog “nieuwswaardig” nieuws te kunnen brengen. Het gevolg is dat de sensatiebelustheid van de media vervalt in totale regressie, waardoor iedere frisse wind die het meeste lawaai maakt, een ereplaatsje krijgt op het podium van kortdurende roem.

Alleen is zo’n leventje in de schijnwerpers niet voor iedereen geschikt. Voor je het weet ben je (voormalig) partijlid, lig je bij Pauw op de pijnbank of veeg je een poging tot het verlinksen van een rechts weblog al binnen een dag van tafel. Sommige deuren had je beter niet in kunnen trappen, maar die wijsheid komt altijd achteraf. Nu ben jij de poster girl geworden van “gestoord links”, neemt niemand je ooit nog serieus en zit je thuis jezelf vol te vreten aan de Faitrade chocolade. En weet je Anne Fleur, ergens ben ik het op sommige fronten helemaal met je eens, we leven inderdaad in een smerige en oneerlijke wereld. Maar wat kunnen we doen om de publieke opinie te beïnvloeden? Het antwoord is heel lullig; bar weinig. In deze tijdsgeest van digitalisering is niemand nog écht invloedrijk.

Lieve schat, wat jij zou moeten doen is je iets minder focussen op de subjectieve waarheid, en iets meer gaan leven. Ga eens onaangekondigd op de koffie bij Thierry Baudet, neem een moorkop mee en kijk samen een slechte film of iets dergelijke. Ga geitjes aaien in de kinderboerderij, gooi een stel goedkope hamburgers uit een voordeelverpakking op de bbq en vreet jezelf rond. Schaf een benzineslurpende patserbak aan! Koop een rol koekjes, per stuk verpakt! Ga asociaal lang heet douchen met allerlei decadente smeerseltjes vol sulfaat en parabenen! Zoek mensen van verschillende politieke gezindten op waarmee je goed kan praten, voer goede gesprekken, drink er een biertje bij, zuip jezelf onder de tafel. Een beetje meer genieten, en je iets minder druk maken.

Linksom of rechtsom respect van je achterban kan je enkel verdienen, en niet afdwingen. Maar mijn zegen heb je. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *